14 Mayıs 2018 Pazartesi

KISSALAR ÖĞÜT VERİR, AKLINI KULLANAN NASİBİNİ ALIR.

Vaktiyle bir bilge hoca, yıllarca yanında yetiştirdiği öğrencisinin seviyesini öğrenmek ister. Onun eline çok parlak ve gizemli görüntüye sahip iri bir nesne verip: “Oğlum” der, “Bunu al, önüne gelen esnafa göster, kaç para verdiklerini sor, en sonra da kuyumcuya göster. Hiç kimseye satmadan sadece fiyatlarını ve ne dediklerini öğren, gel bana bildir.

> Öğrenci elindeki ile çevresindeki esnafı gezmeye başlar.
İlk önce bir bakkal dükkânına girer ve “Şunu kaça alırsınız?” diye sorar.  Bakkal parlak bir boncuğa benzettiği nesneyi eline alır; evirir çevirir;

> sonra: “Buna bir tek lira veririm. Bizim çocuk oynasın” der.
İkinci olarak bir manifaturacıya gider. O da parlak bir taşa benzettiği nesneye ancak bir beş lira vermeye razı olur.  Üçüncü defa bir semerciye gider: Semerci nesneye şöyle bir bakar, “Bu der  “benim semerlere iyi süs olur. Bundan “kaş dediğimiz süslerden yaparım. Buna bir on lira veririm.”

> En son olarak bir kuyumcuya gider. Kuyumcu öğrencinin elindekini görünce yerinden fırlar. “Bu kadar değerli bir pırlantayı, mücevheri nereden buldun?” diye hayretle bağırır ve hemen ilâve eder. “Buna kaç lira istiyorsun?” Öğrenci sorar: Siz ne veriyorsunuz?” “Ne istiyorsan veririm.”
> Öğrenci, “Hayır veremem.” diye taşı almak için uzanınca kuyumcu yalvarmaya başlar:

> “Ne olur bunu bana satın. Dükkânımı, evimi, hatta arsalarımı vereyim.”  Öğrenci emanet olduğunu, satmaya yetkili olmadığını, ancak fiyat öğrenmesini istediklerini anlatıncaya kadar bir hayli dil döker.

> Mücevheri alıp kuyumcudan çıkan öğrencinin kafası karma karışıktır. Böylesi karışık düşünceler içinde geriye dönmeye başlar. Bir tarafta elindeki nesneye yüzünü buruşturarak 1 lira verip onu oyuncak olarak görenler, diğer tarafta da mücevher diye isimlendirip buna sahip olmak için her şeyini vermeye hazır olan ve hatta yalvaran kişiler..

> Bilge hocasının yanına dönen öğrenci, büyük bir şaşkınlık içinde başından geçen macerasını anlatır.
Bilge sorar: “Bu karşılaştığın durumları izah edebilir misin?”
> Öğrenci: “Çok şaşkınım efendim, ne diyeceğimi bilemiyorum,
kafam karmakarışık” diye cevap verir.
> Bilge hoca çok kısa cevap verir:
“Bir şeyin kıymetini ancak onun değerini
bilen anlar ve o değerini bilenin yanında kıymetlidir.”
Her insanın hayatında varlığını ve değerini bilen, hisseden, fark eden kuyumcular mutlaka vardır.
Mesele kuyumcuyu bulmaktadır…
 Bizler yaşamımız boyunca, en sevdiklerimizin dahi kıymetini ne yazık ki yaşarken bilemiyoruz.  Yaşamımızda yakınlarımıza, vatanımıza yaptığımız kıymet bilmezliği, Rabbin bizlere rehber diye indirdiği KUR’ANA da yapmıyor muyuz?
Zora düştüğümüzde Allah deyip, Rabbin yardımıyla kurtulduğumuzda, hemen unutmuyor muyuz tüm olanları?  Allah ın kitabına da aynı şekilde vefasız davranmıyor muyuz bizler? Allah Kur’an ın ipine sarılın, sizleri bana ulaştıracak diyor. Bu kitap her konuda sizlere yardım edecek, yol gösterecektir dediğini duymazdan gelip, onu yüksek bir yere asarak, beşerin kitaplarına, sözlerine sarılmıyor muyuz?
Allah ın rehber olsun diye gönderdim dediği kitaba bizler, onu herkes anlayamaz veli insanlar anlar, bu kitapta her şey yoktur, İslam ı öğrenmek için fıkıh kitaplarına bakacaksın demiyor muyuz? Bumudur Rahmanın kitabına verdiğimiz değer ve saygı? Bunları söyleyen bizlerde sonunda, hak ettiğimiz cezayı çekiyoruz.
Bu yaptığımız, anlattığım hikâyedeki mücevherin değerini bilmeyen, insanlara benziyor. Biz elimizdeki pırlantayı, elması sahte taklitleri ile değiştiriyoruz. Bize sunulan mücevherin, sahte olduğunu araştırma gereği bile duymuyoruz, adeta sahte olduğunu öğrenmekten korkarcasına. Elbette sonunda üzüntülerin, acıların, düşmanlıkların içinde boğulup gidiyoruz, ama sebebinin farkında bile değiliz.
Bizler bir gün, kazanıp biriktirdiklerimizi harcamak için, Rabbin huzuruna varacağız. Acaba biriktirdiklerimizin sahte olup olmadığını, şimdiden araştıran var mı? Eğer araştırmayıp birilerine güvenerek biriktiriyorsak, yanlış değerleri biriktirdiğimizin şimdiden bilincinde olmalıyız. Gelin işi erbabına soralım, Kur’an a danışalım, onun çevresinde birleşelim, onun verdiği değerleri biriktirelim. Rabbin huzurunda şaşkın bir şekilde kalmak istemiyorsak, Onun çizdiği yoldan giderek, toplayalım kıymetli hazinemizi.
Rabbim bizler senin kitabının, ne yazık ki gerçek değerini hiç bilemedik. Sözde değer verip, astık yüksek bir yere, saygımızı böyle gösteriyoruz, ne olursun affet bizleri. Senin nurundan uzak kalıp, beşerin kitaplarını baş tacı yaptığımız içinde, toplum olarak birbirimize düşman kesildik adeta. Kardeşkanı dökmekten zevk alır olduk. Ne olursun bizlerin gerçekleri görmesine yardım et. Güneşinin ışığını fark eden, kıymetini değerini bilen KUR’AN SARRAFLARI YAP BİZLERİ.
KISSALAR ÖĞÜT VERİR, AKLINI KULLANAN NASİBİNİ ALIR.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder